ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ

ΒΕΡΝΤΕΝ 1916: 300 Μέρες Κόλαση - Η Μάχη που Έγινε Θρύλος ΒΕΡΝΤΕΝ 1916: 300 Μέρες Κόλαση Η μεγαλύτερη σε διάρκεια μάχη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου - 21 Φεβρουαρίου έως 18 Δεκεμβρίου 1916 Ο Φάλκενχαϊν δεν ήθελε να καταλάβει το Βερντέν. Ήθελε να "αιμορραγήσουν οι Γάλλοι μέχρι θανάτου" σε ένα σημείο που η Γαλλία δεν μπορούσε να εγκαταλείψει. Για 300 μέρες, 714.000 στρατιώτες θα πληρώσουν το τίμημα. 1. Χάρτης Μάχης - Trommelfeuer - 21 Φεβρουαρίου 1916 Στις 07:15 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου 1916, πάνω από 1200 γερμανικά βαριά πυροβόλα εξαπολύουν το Trommelfeuer, το πυρ των τυμπάνων. Εννιά ώρες κόλασης πάνω από το Βερντέν. Επιχείρηση Gericht. 2. Οχυρό Ντουομόν - 25 Φεβρουαρίου 1916 Στις 25 Φεβρουαρίου, το οχυρό Ντουομόν, το μεγαλύτερο από τα 19 οχυρά του Βερντέν, πέφτει χωρίς μάχη. Μια ομάδα 19 αξιωματικών και 79 ανδρών μπαίνει από ένα ανοιχτό παράθυρο. Σοκ για τη Γαλλία. 3. Voie Sacrée - Ιερός Δρόμος - 72 χλμ Ο στρατηγός Πετέν αναλαμβάνει και ...

Η Κληρονομιά που Έγινε Βάρος Το έτος 1025, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν απλώς ένα ισχυρό κράτος· ήταν η μόνη αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη του τότε γνωστού κόσμου. Ο θάνατος του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου άφησε πίσω του μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από τις πεδιάδες του Δούναβη μέχρι τα βουνά της Αρμενίας και τις ακτές της Κάτω Ιταλίας. Όμως, αυτή η δόξα αποδείχθηκε μια εύθραυστη κληρονομιά. Πώς μια τέτοια ισχύς κατέρρευσε εκ των έσω σε μόλις μισό αιώνα; Η απάντηση κρύβεται στους διαδόχους του, οι οποίοι «δε φάνηκαν αντάξιοι συνεχιστές». Η μετάβαση από το ζενίθ στο ναδίρ δεν ήρθε από μια ξαφνική στρατιωτική ήττα, αλλά από μια σειρά εσωτερικών επιλογών που θυσίασαν το μέλλον του κράτους στον βωμό του πρόσκαιρου πολιτικού κέρδους. Ζωή η Πορφυρογέννητη: Η γυναίκα που κρατούσε τα κλειδιά της Αυτοκρατορίας Στην καρδιά αυτής της περιόδου βρίσκεται μια γυναίκα που έγινε το σύμβολο της δυναστικής νομιμότητας: η Ζωή η Πορφυρογέννητη. Ως κόρη του Κωνσταντίνου Η’ (1025-1028), η Ζωή δεν ή...

 Μια Εξαντλητική Ιστορική και Φιλολογική Ανατομία της Έκδοσης του 1792 1.Το Πλαίσιο της Έκδοσης και η Ταυτότητα του Έργου Η παρούσα μελέτη εστιάζει σε ένα εξαιρετικά σπάνιο δείγμα της ελληνικής τυπογραφικής παραγωγής του τέλους του 18ου αιώνα, ένα πονάριο ή φυλλάδιο πολεμικής, το οποίο αποτελεί αψευδή μάρτυρα των πνευματικών ζυμώσεων στις ελληνικές παροικίες της Κεντρικής Ευρώπης. Σύμφωνα με τη σελίδα τίτλου, το έργο επιγράφεται: «Το παρόν βιβλιάριον το περιέχον μερικούς στίχους και άλλα τινά» . Πρόκειται για μια έκδοση που λειτουργεί ως οργανική συνέχεια (συνέχεται) του προηγούμενου πονήματος του συγγραφέα, το οποίο τυπώθηκε στη Λειψία με τον δηλωτικό τίτλο «Κατά της ΑΓΝΟΙΑΣ του Νοός μου Παίγνιον» . Ο τόπος έκδοσης αναφέρεται ως «Κοσμόπολις» (1792), ένα συχνότατο ψευδώνυμο στην εκδοτική πρακτική του Διαφωτισμού. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία· από τη μία πλευρά εξυπηρετεί την αποφυγή της αυστηρής λογοκρισίας των αυστριακών ή σαξονικών αρχών και από την άλλη υποδηλώνει μια ιδεολ...

Πρόκειται για τον Ιούλιο Καίσαρα του Σαίξπηρ, σε ελληνική σκηνική παραγωγή του 1931–1932, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη και στην Κεντρική Σκηνή. Το έργο του Σαίξπηρ γράφτηκε γύρω στο 1599–1600 και βασίζεται κυρίως στον Πλούταρχο, δραματοποιώντας τη συνωμοσία, τη δολοφονία του Καίσαρα και τον εμφύλιο που ακολουθεί. Ο Σαίξπηρ δεν γράφει απλώς μια «βιογραφία» του Καίσαρα, αλλά ένα πολιτικό δράμα για τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημοκρατία, την εξουσία και το προσωπικό ήθος. Κεντρικό πρόσωπο, παρά τον τίτλο, είναι συχνά ο Βρούτος, γιατί πάνω του πέφτει το ηθικό βάρος της απόφασης: σκοτώνει έναν φίλο στο όνομα της πολιτικής ευθύνης. Η πλοκή συμπυκνώνει ιστορικά γεγονότα του 44 π.Χ.: τους οιωνούς, την άρνηση του Καίσαρα να ακούσει τις προειδοποιήσεις, τη δολοφονία στις Ειδούς του Μαρτίου, τον επιτάφιο λόγο του Μάρκου Αντωνίου και τη σύγκρουση στο Φιλίππιο. Ο Σαίξπηρ συμπιέζει τον χρόνο και αλλάζει λεπτομέρειες για θεατρική ένταση, κάτι που εξηγεί γιατί το έργο είναι περισσότερο πολιτική τραγωδία πα...

  §1. Η αρχαία Ελληνική σκέψη αποτελεί διαχρονικά το αποφασιστικό άλμα της ιστορικο-λογικής ανέλιξης του ανθρωπίνου πνεύματος. Η Φαινομενολογία των φιλοσοφικο-πολιτισμικών του εκφάνσεων αναδύθηκε αργά, αλλά σταθερά από την αρχαία Ελληνική Πόλη-Πολιτεία· μια μορφή πολιτικής οργάνωσης, την οποία οι Έλληνες επέλεξαν για να ζήσουν και να ευδοκιμήσουν ως Ευρωπαίοι προπάτορες σε επίπεδο θεσμών, πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης, φιλοσοφίας, Λόγου και ορθολογικής σκέψης, τέχνης και ποίησης. Μια τέτοια γονιμότητα και ακμή πραγματώθηκε ιστορικά και λογίζεται διαχρονικά ως «θαύμα», ακριβώς επειδή η αρχαία Πόλις δεν ήταν μια  απρόσωπη, θεσμική, πολυκέφαλη οντότητα, ανεξάρτητη από τους πολίτες, όπως είναι εν πολλοίς το σημερινό κράτος· ακριβώς επειδή μπόρεσε να κάνει πράξη την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, να καταστήσει ύψιστη αρχή διοικητικής λειτουργίας της Πόλεως την ισονομία και ισηγορία, πέρα από κάθε είδους αντιπροσώπευση ή εκπροσώπηση, αυτή την αλλοτρι...